W siedzibie Towarzystwa Lekarskiego Krakowskiego odbyło się spotkanie poświęcone lekarzom krakowskim w czasie II wojny światowej. Spotkanie prowadził prezes TLK prof. Igor Gościński. Z wykładem wystąpił prof. Andrzej Wysocki oraz prof. Janusz Skalski, który przestawił sylwetkę swojego ojca dr Feliksa Skalskiego. Z chwilą rozpoczęcia wojny lekarze z Krakowa szli szukać swoich jednostek wojskowych. W ten sposób wielu lekarzy opuściło miasto z Armią Kraków. Niemcy Izbę Lekarską zamienili na Izbę Zdrowia. Marian Ciećkiewicz był bardzo aktywny jako lekarz naczelny ubezpieczalni społecznej.

Na początku połowę lekarzy ubezpieczalni społecznej stanowili Żydzi. Później przerzucono ich do pracy w getcie. Niemcy kładli nacisk szczególnie na dwa elementy medycyny t. j. epidemiologię i medycynę sądową. Ważną sprawą było zapobieganie chorobą zakaźnym, żeby nie dostały się one do Rzeszy przez Generalną Gubernię. W tym czasie interną kierowali dr Szczeklik i doc. Kubiczek. A chirurgia była podzielona na białą i czerwoną. Biała chirurgia stała się kliniką dla Niemców natomiast czerwona chirurgia była dla Polaków. Trzeba przy tej okazji wymienić nazwisko dr Kubistego lidera polskiej chirurgii. W 1994r zespół czerwonej chirurgii często się mieszał z zespołem białej chirurgii. Na czerwonej chirurgii wykonywano tzw. operacje zbędne by chronić ludzi przed aresztowaniem. Były to operacje wyrostka robaczkowego. Próbowano pomagać skromnymi środkami. Gdy brakowało gipsu robiono okrężne opatrunki z cementu. W spisach pacjentów na czerwonej chirurgii widnieje nazwisko Karola Wojtyły, który leżał tu kilka dni zraniony w głowę. Oprócz klinik istniały też inne szpitale jak szpital zakaźny na ul. Rękawka czy na ul. Józefińskiej. Szpital Narutowicza został zamieniony na szpital niemiecki. Jednak dzięki pertraktacjom dr Ciećkiewicza przyjmowano tam też Polaków. Natomiast Szpital Bonifratrów był szpitalem polskim. Operowali tam chirurdzy, ginekolodzy. Należy tu wspomnieć takie nazwiska jak Zubrzycki, Bulanda Michałowski i in. Pracował też tam dr Mycoń, który na przełomie 1943/44 przeszedł do partyzantki. Był też „Dom zdrowia” który działał jako szpital. Pracował tam jako chirurg Mosler. Wykonywano nielegalne operacje, przywożono ludzi z lasu. Na ul. Filipa dr Bulanda otworzył swoją lecznicę. A szpital na ul. Gancarskiej przejęli Niemcy. Natomiast w obecnym Szpitalu Jana Pawła II leczono gruźlicę. Lekarze krakowscy byli też wysyłani do Katynia jako lekarze medycyny sądowej. Materiały z Katynia zostały przywiezione do Krakowa jednak nie wszystkie się zachowały. Wielu krakowskich lekarzy było też w obozie w Oświęcimiu. Był tam oddział chirurgii gdzie wykonywano dużo operacji ale też śmiertelność była wysoka. Wśród świadków w procesie norymberskim był m.in. krakowski lekarz prof. Olbrycht. Niemcy chcieli mieć więcej lekarzy dlatego też w 1942 r we Lwowie zorganizowali wykłady dokształcające dla młodych lekarzy aby mogli dostać prawo wykonywania zawodu.

Prof .Janusz Skalski opowiedział nam o swoim ojcu dr Feliksie Skalskim. W 1920r uczestniczył w wojnie bolszewickiej. W 1936r skończył studia medyczne i pracował w szpitalu klimatycznym w Zakopanem. Przed wojną zdążył obronić doktorat. 1 września 1939 trafił do Kraśnika jako lekarz wojskowy. Następnie został lekarzem fabryki Solvay na terenie której znajdował się m. in. Stalag 369 dlatego stał się również lekarzem obozowym. Dr Skalski mieszkał na terenie fabryki w mieszkaniu zakładowym. Odbywały się tu tajne komplety farmaceutyczne i medyczne. Na terenie zakładu był też skład leków i opatrunków dla partyzantów. Kiedy wybuchła epidemia tyfusu w Stalagu 369 to leczył tam chorych. W 1943r dr Skalski trafił na Montelupich jednak wkrótce fabryka Solvay wystąpiła o jego uwolnienie. Następnie był lekarzem partyzantów w Kazimierzy Wielkiej. Po wyzwoleniu wrócił do Solvayu i został lekarzem przemysłowym.